Tamina & De Toverfluit

Sprookjes hadden vroeger de maatschappelijke functie om kinderen en volwassenen te waarschuwen voor mogelijke gevaren in de samenleving. In de klassieke liefdesverhalen en sprookjes zijn de slechteriken altijd lelijk en de helden bloedmooi, voornamelijk blanken vallen altijd op knappe prinsen.

Maar, geven we dan niet de verkeerde morele boodschap door dat alleen mooi uiterlijk goed is en lelijk slecht? En werken we daarmee van kleins af aan geen stigmatisering en discriminatie van minder aantrekkelijke mensen in de hand? De boodschappen in de sprookjes hebben meer effect op meisjes en hun zelfbeeld dan ouders zich kunnen realiseren. En in de realiteit verandert de kikker niet in een mooie prins als je die kust. Vanbinnen kan je heel mooi zijn, zelfs met een lelijke buitenkant.

En daarnaast, in de klassieke sprookjes worden alle clichés uit onze maatschappij op een dienblaadje aan kinderen voorgeschoteld: o.a. het heteroseksuele huwelijk en ze leefden nog lang en gelukkig. En in sprookjes worden prinsen of prinsessen nooit verliefd op anderskleurige medemensen. Terwijl sprookjes met de juiste inhoud kinderen kunnen waarschuwen voor racisme. 

Daarom hebben wij ervoor gekozen om de sprookjesopera van de Toverfluit van Mozart te herschrijven naar een gezond maatschappijkritisch verhaal. Het is al vrijwel onmogelijk om het verhaal exact na te vertellen. Zoveel lijnen, lagen en symboliek bevat het. We kiezen voor dit verhaal omdat deze opera ons leert, dat de enige mogelijkheid om werkelijk iets groots te verrichten gelegen is in de liefde voor jezelf en iedereen om ons heen. Het is een geestelijke en lichamelijke ontdekkingsreis van Tamino, die wij voor onze voorstelling Tamina hebben genoemd (en dus een meisje is). Tamina moet diverse beproevingen doorstaan.

Mede mogelijk gemaakt door:

Gemeente Houten

en